سلام شازده کوچولوی من

شهداد عزیزم اولین سال تحویلت مبارک. پارسال موقع سال نو من و تو تنها بودیم دوتایی و تو توی شکمم بودی. فقط خدا میدونه که چقدر خوشحال بودم و دعا کردم برای تو و همه کسایی که خیلی دوستشون دارم و چقدر عشق کردم و لذت بردم. امسال اما تو توی بغلم بودی و با چشمانی اشکبار در کنار وجود عزیزت دعا کردم. الهی که همیشه سلامت باشی و سالهای سال عید نوروز رو جشن بگیریم و آرزو میکنم این لحظه های قشنگ برای همه تجربه بشه و دل همه شاد باشه از ته ته ته.... سوم فروردین 1391 یازده ماهت هم تموم شد و وارد آخرین ماه اولین سال زندگیت شدی گل زندگی من و اولین مسافرتت رو هم توی همون روزهای نوروز رفتیم. چقدر اولینهای با تو بودن قشنگه. سلامت باشی که اونقدر بغلی شدی که واقعا انجام دادن هر کاری با وجود نازنینت سخته. روز آخر سال مجبور شدیم ببریمت خونه مامان بزرگ تا من و بابا شهرام بتونیم کارهای باقیمونده رو انجام بدیم. خونه شد مثل دسته گل ولی خستگی زیادی هم موند برای من و بابایی که بخاطر بدوبدوهای دیدو بازدید روزهای اول پررنگتر هم شد.

به خدمتت عرض کنم که دو تا دندون پایینی رو که دراورده بودی. شب عیدی هم یکی از دندونهای بالایی و چند روز بعدش هم دومیش به خوشی بیرون زدن اما بیرون زدن دندونهات همانا و غذا نخوردنهای تو همانا در نتیجه لاغر شدنت گل من. این وزن کم کردنت با مریضی وحشتناک توی عید تشدید شد. دو بار بردمت دکتر. بار اول ریه هات عفونت کرده بود و بار دوم که بلافاصله بعدش بود گلوی نازنینت چرک کرده بود که باعث میشد لب به غذا نزنی. دو دوره آنتی بیوتیک و ضد حساسیت و شربت سینه و غذا نخوردن و دندون کار خودش رو کرد و اقای دکتر رو مجبور کرد که برات شربت و پودر تقویتی بنویسه و اندوه من بخاطر این قضایا.الهی که هیچوقت نه تو و نه هیچ بچه ای مریض نشه و همیشه سالم باشی و بخندی و شیطونی کنی عزیزم.

هنوز که هنوزه خبری از چهاردست و پا نیست. سینه خیز هم جلو نمیری و نهایتش بتونی کلی تلاش کنی و دنده عقبکی بری زیر مبلها و صدای جیغت دربیاد که آهااااای بیاین منو نجات بدین. چون خودت نمیتونی بیای جلو ههههه قربون شکلت بشم من. ولی در عوضش یه کار خیلی خیلی ناز میکنی که همه رو به خنده و قهقهه وامیداری و اونم اینه که با باسن کوچولوت تمام خونه رو بازرسی میکنی و به همه جا سرک میکشی. وقتی روی باسنت جلو میری دلم میخواد بپرم و بچلونمت نفس من. قدرت خدا هم همیشه میری سراغ چیزای خطرناک و یا چیزایی که نباید دست بزنی. مدام هم سرک میکشی که ببینی کسی میاد سراغت یا نه. به محض دیدن ما هم انگار میذارنت روی دور تند. با عجله خرابکاریت رو انجام میدی تا خیالت راحت شه و غش غش میخندی.

"این چیه" گفتنت از وقتی چشم باز میکنی تا وقتی بخوابی میکشه مارو. هر چیزی رو دوهزار بار میپرسی "این چیه؟" و ما دوهزار بار جواب میدیم. خدا نکنه که زنگ بزنن. هههههه هرکی هم که بیاد تو، تو هنوز داری میپرسی "کیه؟" خواب خواب هم که باشی میپری و میگی "کیه؟"... هر کس که لباس تنش کنه فقط اونو میشناسی و مامان و بابا یادت میره و میخوای بری "ددر" بای بای میکنی و فقط به در نگاه میکنی تا ببرنت. ماشالله درخروجی همه خونه ها رو هم میشناسی که کدومه. ببعی میگه "بع بع" دمبه داری "نه نه" رو هم با کلی ناز و منت کشی میگی... جدیدا هم که یاد گرفتی جوجوهه میگه "جیک جیک" البته نامفهوم و خجالتی میگه جوجوهه ههههه. "ممه" و "آبه" و "ماما" و "بابا" رو هم بلدی. یه صدای عجیب غریب هم از خودت زیاد درمیاری برای ادای منظورت که گاهی واقعا میخوام سرم رو بکوبونم به دیوار. هر چی میخوای صدا میکنی و اگه توجه نکنیم بلندتر میگی و با دست صورتمون رو برمیگردونی سمت خودت و اشاره میکنی به سمتی که دوست داری. گذاشتن انگشتت لای در کشوها و جیغ زدنت هم دیگه داره عادت میشه. فکر میکنم سی ثانیه فقط یادت میمونه که دردت اومده اونهم اونقدر زیاد. بعدش تکرار... چون عاشق اینی که هی در کشوهای لباست رو باز کنی هی ببندی هی باز کنی هی ببندی خوب این وسط پیش میاد که انگشتهات هم بمونه اون لا. البته اینها مال وقتیه که تمام چیز میزای توش رو ریختی بیرون. کی میشه این عادت خوردن همه چیز از سرت بیفته پسرکم؟؟؟

فردا تولدته نازنینم. یک سال از وجودت توی زندگیم گذشت. مثل برق و باد. اگه باقیش هم همینقدر تند بگذره دلم میخواد زمان بایسته و تو همینجوری کوچولو تو بغل من بمونی. خدا الهی حفظت کنه نفسم. پنجشنبه برات تولد گرفتم و مامان بزرگ بابابزرگها و دایی ها و عمه ها و خاله جون اومدن پیشمون. خدارو شکر خوش گذشت. با اینکه واقعا اذیت شدم برای انجام کارها. آخه تو همه اش میگی بغلم کنین راهم ببرین یا باهام بازی کنین بخصوص وقتی چشمت به بابا شهرام بخت برگشته میفته دیگه دمار از روزگارش درمیاری و نمیذاری یه لحظه آروم بشینه جلوی تلویزیونش که اینقدر دوست داره. الهی که همیشه دلت شاد باشه و لبت خندون عزیز دلم. تولدت مبارک... تولدت مبارک... تولدت مبارک...

پ.ن 1: عذر میخوام که پستم اینقدر طولانی شد چون مطلب زیاد بود برای نوشتن.

پ.ن 2: خیلی درگیر بودم  نتونستم زودتر بیام وبلاگم رو به روز کنم. بازم عذر میخوام از اینهمه تاخیر. از همه تون که به یادم بودید ممنونم و دوستتون دارم.

آقا شهداد من کنار اولین سفره هفت سین زندگیش

این داروهاییه که آقا پسر ما باید میخورد... الهی من بمیرم براش...

آقا شهداد با مامانش و دایی سعیدش در حال قایق سواری تو جتگل سراوان گیلان

یه شب سردمون بود کلاه گذاشتیم گرم شیم...

گل پسر در حال حرف زدن با تلفن که خیلی هم بحث داغی داره با خودش...

و بالاخره شهداد خان من در جشن تولد یک سالگیش...